Onder het verlangen

Waar ik naar verlangde

De vakantie breekt aan. In mijn hoofd heb ik hem al een beetje beleefd.

Ik zie het huisje voor me. Een dun wit gordijn beweegt zachtjes in de wind die door de openslaande deuren naar binnen komt. Het zonlicht valt naar binnen en tekent mooie silhouetten op de muren. Buiten ligt de natuur te wachten op lange wandelingen met Mila naast me, mijn camera over mijn schouder en alle tijd van de wereld om ergens een paadje in te slaan omdat ik daar toevallig iets moois zie.

Ik zou wandelen. Veel wandelen. En genieten, veel genieten.

Gewapend met mijn camera zou ik door het landschap struinen en onderweg prachtige foto's maken. Misschien vond ik wel precies dat ene beeld waar ik al weken naar op zoek was, zonder te weten dat ik ernaar zocht. Een bijzonder licht, een tak die mooi afsteekt tegen de lucht, een veld vol beweging in de wind.

En als Mila daarna haar welverdiende slaapje deed, zou ik mijn foto's rustig bekijken en bewerken. Ik zou eindelijk verder kunnen met mijn kalender voor 2027. Er zou tijd zijn om ideeën uit te werken, om te schrijven, om weer eens echt in een creatief proces te verdwijnen. En wie weet zou ik zelfs een paar uur achter mijn laptop zitten om verder te schrijven aan mijn boek. Het eerste hoofdstuk ligt er tenslotte al.

Ik verheugde me erop.

Op de ruimte.

Op wakker worden zonder dat er ergens een afspraak op me wachtte. Op kunnen besluiten dat ik eerst naar buiten wilde omdat het mooi weer was. Op een middag achter mijn laptop zitten omdat ik zin had om iets te maken. Op mijn camera pakken zodra mijn oog ergens op viel.

Onder het verlangen

Niemand hoefde iets van me en dat voelde heerlijk. Want de afgelopen tijd merkte ik steeds sterker hoeveel behoefte ik had aan precies dat gevoel. Meer buiten zijn, in de natuur en rust. Meer tijd om te fotograferen, te schrijven en dingen te maken waar mijn hoofd en hart van aangaan. Mijn eigen dag kunnen indelen en rust kunnen pakken wanneer mijn lijf aangeeft dat het daar behoefte aan heeft.

In het gewone leven moet alles wat ik graag doe ergens tussen de rest passen.

Een uurtje voor mijn fotografie. Een avond voor BinnenBeeld. Nog ergens een moment vinden om aan mijn kalender te werken. Het boek dat ik zo graag wil schrijven ligt geduldig te wachten. En wanneer ik eindelijk een beetje ruimte heb, zijn er alweer andere dingen die om mijn aandacht vragen.

Het lijkt soms alsof ik met een dienblad vol mooie dingen rondloop en steeds maar probeer te bedenken waar ik ze neer kan zetten.

Op een gegeven moment weet ik het niet meer.

Dan staat het dienblad nog steeds vol en zit ik op de bank.

Dat vond ik de afgelopen tijd steeds lastiger worden. Ik verlang naar zoveel, terwijl de ruimte om er werkelijk iets mee te doen zo klein voelt.

Ik heb weleens gedacht dat geld daar de oplossing voor zou zijn. Als ik genoeg geld had, zou ik mijn vrijheid kunnen kopen. Een fijn huis op een plek waar ik graag ben. Natuur om me heen. Tijd voor mijn fotografie, mijn boeken, mijn ideeën. Mijn dagen zelf kunnen bepalen.

Wat een heerlijk idee.

Toen werd het vakantie

En toen ging ik op vakantie. Naar een prachtig huisje in Drenthe op heerlijk klein bospark.

Met mijn hoofd vol beelden van openslaande deuren en wandelingen, mijn camera in de tas en Mila natuurlijk mee.

Alleen bleek het leven zich ook daar gewoon als leven te gedragen.

Een andere omgeving betekende niet dat mijn hoofd zich meteen leegmaakte. Mijn lichaam wist na weken van werken en doorgaan niet ineens dat het vakantie was. Ik had tijd, maar ik moest nog ontdekken hoe ik die tijd kon ontvangen.

Dat vond ik interessant, want ik had toch precies gekregen waar ik naar verlangde? De natuur was er. Het huisje was er. Mila was er. Mijn camera lag binnen handbereik. Er waren wandelingen, bomen, velden en lucht. Er was geen werk dat op me wachtte. Maar waar kwam die onrust dan toch vandaan?

Met mijn ziel onder mijn arm en een overprikkelde pup naast me voelde zo'n ander huis soms leeg en vreemd. De geuren waren anders, de geluiden waren anders, alles voelde nieuw. Mila moest haar weg nog vinden in de onbekende omgeving en ik merkte dat ik zelf ook moeite had om mijn plek te vinden.

Het beeld dat ik vooraf had gemaakt klopte in uiterlijke vorm, maar het gevoel dat ik hoopte te ervaren bleef achter.

Daar, in die ruimte, begon ik anders te kijken naar mijn verlangen.

Waar verlangde ik nu werkelijk naar?

Ik dacht terug aan dat beeld van het huisje. Aan het licht door het dunne witte gordijn. Aan Mila die buiten rondliep terwijl ik met mijn camera op pad was. Aan de uren waarin ik foto's zou bewerken en eindelijk verder zou schrijven.

Het huisje was eigenlijk maar het decor.

Wat ik in dat beeld zag, was een manier van leven.

Een leven waarin ik ruimte heb voor wat voor mij betekenis heeft. Waarin ik naar buiten kan wanneer het licht mooi is, mijn camera kan pakken wanneer iets mijn aandacht trekt en een idee kan uitwerken wanneer het zich aandient. Een leven waarin er tijd is om te schrijven wanneer er woorden in mij zitten die naar buiten willen.

Ik verlang naar ruimte om mijn eigen ritme te volgen.

En opeens begreep ik ook waarom het idee van een huisje in de natuur me zo aantrok. Het ging veel verder dan een weekje weg. Ik verlangde naar de vrijheid die ik aan dat huisje had gegeven. Dat veranderde iets in de manier waarop ik naar mijn verlangen keek.

Verlangen vertelt je vaak al iets voordat je precies weet wat het is.

Je denkt dat je een vakantie wilt, terwijl je verlangt naar rust. Je droomt van een ander huis en ontdekt dat je vooral behoefte hebt aan ruimte. Je kijkt naar een nieuwe baan omdat je verlangt naar vrijheid. Je wilt een paar weken weg en merkt dat je eigenlijk verlangt naar een leven waarin je vaker zelf kunt bepalen waar je tijd en aandacht naartoe gaan.

Voor mij werd het verlangen naar een huisje in Drenthe een uitnodiging om verder te kijken.

Van het beeld naar wat eronder ligt.

Van kijken naar zien.

Een moment van BinnenBeeld

Er is op dit moment misschien iets waar jij sterk naar verlangt.

Een vakantie. Een reis. Een ander huis. Meer tijd. Een nieuw begin. Of gewoon een paar dagen waarin niemand iets van je vraagt.

Maak er eens bewust een moment voor. Zet een lekkere kop thee en ga rustig aan de keukentafel zitten. Wandel een rondje of zoek een plek buiten waar je even alleen kunt zijn. Pak een vel papier en schrijf op waar je naar verlangt. Alles mag op papier komen. Grote dromen, kleine wensen, dingen waarvan je al jaren denkt: ooit... Laat de vraag of het haalbaar, verstandig of betaalbaar is even los. Dit moment gaat alleen over luisteren naar wat er in jou leeft.

Kijk daarna rustig naar wat je hebt opgeschreven.

Waar gaat dit verlangen werkelijk over?

Ga een laag dieper dan het eerste antwoord.

Als je verlangt naar een vakantie, vraag jezelf dan af: wat hoop ik daar te voelen? Rust? Vrijheid? Avontuur? Lichtheid? Afstand van alles wat moet?

Als je verlangt naar een ander huis, vraag jezelf dan af: wat zou die nieuwe plek mij geven wat ik nu mis? Meer ruimte? Schoonheid? Stilte? Een gevoel van thuiskomen? De vrijheid om mijn dagen anders in te delen?

En als je verlangt naar meer tijd, kijk dan eens waar je die tijd werkelijk voor zou willen gebruiken.

Wat is het gevoel, de behoefte of de manier van leven waar je verlangen naar verwijst?

Schrijf dat zo concreet mogelijk op.

Kijk vervolgens naar je eigen leven zoals het nu is.

Waar is dit gevoel al aanwezig? En waar ontbreekt het?

Misschien ontdek je dat je verlangt naar vrijheid, terwijl je dagen grotendeels worden bepaald door afspraken en verplichtingen. Of dat je verlangt naar creativiteit, maar daar steeds pas ruimte voor maakt wanneer al het andere gedaan is. Misschien verlang je naar rust, terwijl je vrije tijd ongemerkt volloopt met prikkels.

Daar zit vaak een belangrijke aanwijzing. Je verlangen vertelt je niet alleen wat je graag zou willen hebben. Het laat ook zien wat er in je huidige leven aandacht vraagt.

En dan komt voor mij de interessantste vraag:

Welk stukje van dat verlangen kan ik mezelf al geven, zonder te wachten tot alles anders is?

Ga daarbij opnieuw een laag dieper.

Verlang je naar een huisje in de natuur? Vraag jezelf dan niet alleen af hoe je vaker in de natuur kunt zijn, maar wat de natuur je geeft. Is het de stilte waarin je gedachten weer van jou worden? De ruimte waarin je kunt ademen? Het tempo waarin je gaat kijken, wandelen, fotograferen? Het gevoel dat er even niets van je wordt gevraagd?

Misschien ligt daar je eerste stap.

Verlang je naar meer creativiteit? Kijk dan niet alleen naar wanneer je een uurtje kunt fotograferen. Onderzoek ook wat ervoor zorgt dat je creativiteit nu zo weinig ruimte krijgt. Moet het resultaat ergens toe leiden? Wacht je op een vrij moment dat vanzelf komt? Of mag creativiteit weer iets zijn wat je doet omdat het je voedt?

Verlang je naar vrijheid? Kijk dan waar je in je huidige leven steeds automatisch ja tegen zegt. Waar zou je een andere keuze kunnen maken? Waar mag iets eenvoudiger, langzamer of meer op jouw manier?

Verlang je naar rust? Kijk dan niet alleen naar hoeveel rustmomenten je hebt, maar ook naar wat jouw rust telkens weer verstoort. Misschien is het geen gebrek aan tijd, maar de gewoonte om ieder vrij moment op te vullen.

Wat je ontdekt, hoeft geen groot antwoord te zijn.

Het kan een kleine waarheid zijn die je nog niet eerder zo helder hebt gezien.

Schrijf die op en maak er vervolgens één concrete afspraak met jezelf van. Geen voornemen voor ooit, maar iets waar je deze week (en voortaan iedere week) werkelijk ruimte voor maakt.

Zodat je jezelf laat ervaren hoe het voelt wanneer iets waar je diep naar verlangt een plek krijgt in je dagelijks leven.

Kijk daarna opnieuw naar je oorspronkelijke lijst. Wat staat er nu anders? Welk verlangen blijft terugkomen? En wat vertelt dat jou?

Misschien begint daar iets zichtbaar te worden. Een richting. Een behoefte die al langer op je wacht. Een leven waar je steeds opnieuw beelden van maakt, zonder dat je tot nu toe precies wist wat je daarin zag.

Dat is het mooie van verlangen. Je hoeft het niet meteen te volgen.

Je mag er eerst naar kijken.

Laag voor laag.

Tot je ziet wat eronder ligt.