Hoe een ruimere blik je weer in contact brengt met je verlangen
Heb je weleens het gevoel dat je vooral aan het reageren bent op wat er om je heen gebeurt? Dat je veel draagt, veel probeert op te lossen en ondertussen steeds minder voelt wat jij zelf nodig hebt?
Het kan anders. Echt. En de oplossing vind je niet buiten jou , maar in de manier waarop je kijkt naar wat er om je heen gebeurt.
“We zien de wereld niet zoals die is, maar zoals wij zijn.”
Jarenlang dacht ik dat mijn onrust werd veroorzaakt door alles om mij heen. Familiepatronen, werk, mijn relatie, gezin. De verantwoordelijkheden die ik op mijn schouders voelde. De overgang. Uiteindelijk een burn-out.
Ik zocht steeds de oplossing buiten mezelf: als daar iets zou veranderen, dan zou ik weer rust ervaren.
Dat is geen onlogische gedachte. Om mij heen gebeurde altijd wel iets dat spanning gaf. Maar achteraf zag ik dat er nog iets anders speelde.
Mijn blik was smaller geworden door alles wat er speelde. Ik droeg steeds meer wat niet van mij was. Het lukte nauwelijks nog om uit te zoomen en onderscheid te maken. Zelfs mijn eigen geluk en verlangens verdwenen langzaam naar de achtergrond. Alsof dat er niet meer mocht zijn. En wat overbleef, was een gevoel van uitholling.
Maar langzaam begon ik te begrijpen dat het niet alleen ging over wat er om mij heen gebeurde. Er was ook iets veranderd in de manier waarop ik keek. Mijn aandacht ging steeds vaker naar wat er misging, wat opgelost moest worden en wat anders zou moeten.
Zonder dat ik het doorhad, raakte ik steeds verder verwijderd van de verbinding met mezelf. Van hoe ik me voelde, wat ik nodig had en waar mijn verlangens lagen.
Gaandeweg ontdekte ik dat het niet alleen ging over de situaties waarin ik terechtkwam, maar ook over de manier waarop ik ernaar keek. We kijken allemaal door een bepaalde lens. Een lens die gevormd wordt door onze ervaringen, overtuigingen, angsten en verlangens en die bepaalt welke betekenis we geven aan wat we meemaken.
De lens waardoor we kijken
Wanneer je een foto maakt van een prachtig landschap met een beslagen lens, zie je misschien wel dat het landschap mooi is, maar blijft het beeld troebel en onscherp. Pas wanneer je de lens schoonmaakt, ontstaat er weer helderheid.
Zo werkt het ook met de manier waarop we naar ons leven kijken. We denken vaak dat we de werkelijkheid zien, terwijl we eigenlijk kijken door een lens die gevormd is door onze ervaringen, overtuigingen, angsten en verlangens.
En wanneer onze lens vertroebeld raakt, zoeken we de oorzaak en de oplossing vaak buiten onszelf.
Als de ander anders zou doen…
Als hij of zij mij beter zou begrijpen…
Als ik een andere baan zou hebben…
Als die ene opmerking nooit was gemaakt…
Dan zou ik me beter voelen. Dan zou er rust ontstaan.
Dat is een heel menselijke reactie. Want zolang we geloven dat de verandering buiten ons ligt, lijkt de oplossing ook buiten ons te liggen. Maar de echte verschuiving begint vaak ergens anders: bij de manier waarop we kijken naar wat er gebeurt en wat dat met ons doet.
Ons brein speelt daarin een belangrijke rol. Het is van nature gericht op veiligheid. Het scant voortdurend op risico’s, onthoudt negatieve ervaringen sterker dan positieve en richt onze aandacht automatisch op wat aandacht vraagt. Een prachtig mechanisme wanneer er echt gevaar dreigt, maar minder behulpzaam wanneer het dagelijks leven voelt als iets dat voortdurend opgelost moet worden.
Zonder dat we het merken, verandert onze blik. Die wordt scherper, smaller en meer gericht op controle. We zien vooral wat nog niet af is, wat beter kan of wat dreigt mis te gaan. Niet omdat er iets mis is met ons, maar omdat ons brein probeert ons 'veilig' te houden.
Misschien is dat wel de belangrijkste ontdekking die ik de afgelopen jaren heb gedaan: de werkelijkheid verandert niet altijd, maar de manier waarop we haar bekijken wel. En juist daarin ontdekte ik een vorm van vrijheid.
“We veranderen de wereld niet door harder te kijken, maar door helderder te leren zien.”
Herken je het?
Je aandacht verschuift steeds meer naar alles wat opgelost moet worden. Naar verwachtingen, verantwoordelijkheden en alles wat aandacht vraagt. Ondertussen raak je langzaam het contact kwijt met wat jij zelf voelt, nodig hebt of verlangt.
Hoe harder je probeert grip te krijgen, hoe kleiner je wereld soms lijkt te worden.
Niet omdat er iets mis is met jou.
Maar omdat je blik steeds verder is ingezoomd.
Juist dan helpt het om weer even uit te zoomen. Niet om de werkelijkheid te ontkennen, maar om haar opnieuw in een groter geheel te kunnen zien.
Eerst keek ik verder weg
Toen ik merkte dat ik mezelf steeds meer kwijtraakte, voelde ik een sterke behoefte om ruimte te creëren. Letterlijk.
Ik reisde naar IJsland, maakte een roadtrip door Kroatië en stond oog in oog met de uitgestrektheid van Tanzania. Iedere reis bracht hetzelfde cadeau: ruimte. De horizon gaf mijn gedachten weer lucht en hielp me uitzoomen.
Naast het reizen begon ik opleidingen te volgen. Ik wilde begrijpen waarom ik steeds opnieuw in dezelfde patronen terechtkwam. Ik leerde over het brein, stress, onbewuste programmeringen en overtuigingen die ooit helpend waren geweest, maar inmiddels vooral beperkten.
Langzaam begon ik te zien dat er altijd meer dan één manier is om naar een situatie te kijken.
Mijn blik werd breder.
“Soms ontstaat er geen nieuw antwoord. Alleen een ruimer perspectief. En dat blijkt genoeg om weer verder te kunnen.”
Daarna keerde de blik naar binnen
De grootste ontdekking lag uiteindelijk niet in de landen die ik bezocht, de foto’s die ik maakte of de boeken die ik las.
Die lag in de reis naar binnen.
Onder de lagen van zelfkritiek. Onder het gevoel dat ik altijd sterk moest zijn. Onder het schuldgevoel en de overtuiging dat ik altijd klaar moest staan voor anderen.
Daar ontmoette ik iets wat ik eerder nauwelijks had opgemerkt.
Mijn wijze zelf.
Niet de stem die veroordeelt of vergelijkt, maar de stem die met mildheid kijkt. Die nieuwsgierig is in plaats van streng. Die niet vraagt: Ben ik goed genoeg?, maar: Wat vraagt deze situatie werkelijk van mij?
Onder al die lagen bleek geen nieuw probleem te liggen dat opgelost moest worden.
Daar lag een verlangen.
Verlangen is geen luxe. Het is een innerlijk kompas. Het laat zien waar je energie van krijgt, waar je hart sneller van gaat kloppen en wat werkelijk bij je past. Toch raken we dat kompas gemakkelijk kwijt doordat onze aandacht verschuift naar alles wat moet, hoort of verwacht wordt.
Pas wanneer de blik zachter wordt en de ruis afneemt, krijgt dat verlangen weer ruimte.
Niet als een luid antwoord.
Maar als een stille richtingaanwijzer.
Voor mij begon daar de weg naar BinnenBeeld.
“Onder de ruis van moeten leeft vaak een verlangen dat al die tijd geduldig heeft gewacht.”
De kunst van uitzoomen
Vanuit die beweging naar binnen ontdekte ik nog iets anders.
Niet alleen de manier waarop we kijken is belangrijk, maar ook waar we onze aandacht op richten. Onze aandacht werkt namelijk als een camera. Soms zoomen we ongemerkt steeds verder in op één situatie, één probleem of één gedachte.
Hoe verder we inzoomen, hoe groter dat ene stukje van de werkelijkheid lijkt te worden. Het vult bijna het hele beeld.
Maar dezelfde camera kan ook uitzoomen.
Dan ontstaat er weer ruimte. Je ziet opnieuw het geheel, verbanden, mogelijkheden en ook schoonheid die eerder buiten beeld viel.
Beide manieren van kijken zijn nodig.
Inzoomen helpt ons focussen.
Uitzoomen helpt ons relativeren.
Juist door regelmatig uit te zoomen worden zorgen niet altijd kleiner, maar wel minder allesbepalend. De wereld wordt weer groter dan het probleem waar je middenin zit.
“Inzoomen geeft scherpte. Uitzoomen geeft betekenis.”
Een kleine oefening
Gun jezelf deze wekelijks een moment waarin je even niets hoeft op te lossen. Zie het als het verstellen van de scherpte van je camera: niet om iets anders te maken, maar om weer helderder te zien.
Ga naar buiten, leg je telefoon weg en geef jezelf de ruimte om gewoon aanwezig te zijn.
Kijk eerst zonder ergens naar op zoek te zijn. Laat je blik zacht worden. Neem niet één detail waar, maar het geheel. De ruimte om je heen. De kleuren. De beweging. Wat valt je op wanneer je niet meteen ergens op focust?
Breng daarna je aandacht rustig naar binnen.
Welke gedachte of situatie neemt op dit moment veel ruimte in?
Wat maakt dat dit je zo bezighoudt? Welke behoefte, angst of overtuiging ligt daar misschien onder?
Stel jezelf vervolgens zacht de vraag:
Wat zou mijn meest wijze zelf hierop zeggen?
Kijk daarna weer naar buiten. Naar de lucht, de horizon of de toppen van de bomen.
Herinner jezelf eraan dat er altijd meer is dan alleen datgene waar je aandacht nu op gericht is.
Niet om je zorgen kleiner te maken, maar om je blik weer ruimte te geven.
"Anders leren kijken begint niet bij de wereld om je heen. Het begint bij de manier waarop je kijkt."
BinnenBeeld
Mensen vragen me weleens hoe BinnenBeeld is ontstaan.
Meestal vertel ik dan over mijn opleidingen, mijn burn-out of mijn fascinatie voor het brein. Maar eigenlijk begon het veel eerder.
Het begon bij de wens om mijn eigen ervaringen te delen. Om andere vrouwen op een eenvoudige en zachte manier te laten ontdekken dat ze niet hoeven te worden wie ze denken dat ze moeten zijn, maar mogen thuiskomen bij wie ze werkelijk zijn.
Om te leven vanuit verlangen. Om hun eigen kracht weer te voelen. En om steeds opnieuw te ontdekken dat ze voor zichzelf mogen kiezen.
Uiteindelijk gaat bewustwording niet over jezelf veranderen, maar over anders leren kijken.
Naar de wereld om je heen.
Naar jezelf.
En naar datgene wat al die tijd onder de oppervlakte aanwezig was.
Je verlangen. Je wijsheid. Je eigen richting.